Niżyński (1889–1950)

Inspiracją do powstania wystawy jest tekst „Dzienników” Wacława Niżyńskiego, rosyjskiego tancerza i choreografa polskiego pochodzenia. Moment, w którym Wacław Niżyński zatańczył swój ostatni taniec (1919 r.) i zaczął pisać dzienniki, był zarazem początkiem jego choroby psychicznej i jednocześnie końcem kariery scenicznej.
Utopijne koncepty zawarte w tekstach Niżyńskiego, takie jak idee pacyfistyczne, budowa „idealnego” pióra, mostu międzykontynentalnego, pragnienie pomocy najuboższym, działania prospołeczne, poczucie zagrożenia natury przez dynamicznie rozwijającą się cywilizację, mają charakter idealistycznego romantyzmu. Refleksja nad tymi ideami stała się punktem wyjścia do prezentowanych na wystawie prac.
Stupor przywołuje stan zawieszenia pomiędzy zamierzonym a niemożliwym. Zaciera granice pomiędzy śnieniem, a rzeczywistością, jest lękiem przed „upadkiem w powietrze” – zaniechaniem.